توجه : پسورد فايلهاي زيپ، www.harmonia.ir مي باشد.

	نام قطعه	توضیحات	سولیست	زمان	حجم فايل	دانلود
1	جشن	برای پیانو و سازهای کوبه ای، اپوس 133 شماره 2	پیانو: فریماه قوام صدری	17:30	8.0M
2	فرا ایکس شماره یک	برای ویلنسل و ارکستر، اپوس 52 شماره 2	ویلنسل: صنم قرچه داغی	12:49	5.8M
3	سونات شماره 2	برای پیانو و ارکستر، اپوس 138	پیانو: فریماه قوام صدری	10:12	4.6M
4	سکوت شماره ی 4	برای ارکستر، اپوس 154	------------	7:54	2.7M
5	سونات 82	برای پیانو و ارکستر، اپوس 128 شماره ی 3	پیانو: فریماه قوام صدری	8:27	3.8M

1- جشن
(برای پیانو و سازهای کوبه ای، اپوس 133 شماره 2)
پیانو: فریماه قوام صدری
جشن را می توان یکی از مهمترین نمونه های موسیقی «فراایکس» دانست. موسیقی که دربردارنده اندیشه ای الهام گرفته از بنیان های گوناگون فرهنگی است. در این اثر، «شیوه های غیر تنال بر اساس تم»، «غیر تنال بدون تم»، «موسیقی بومی ایران» و «الهام های آوازی» در گوناگون ترین بازنمودها، گاه در برابر و گاه در کنار هم قرار گرفته اند. موسیقی بومی ایران، موسیقی غیر تنال و موسیقی تماتیک و آتماتیک، زیر چتری از یگانگی گرد آمده اند. این اثر دو تنظیم برای سازهای کوبه ای غربی و سازهای کوبه ای ایرانی ارکستر موسیقی نو (اجرایی که می شنوید) دارد. در طوال این اثر، هم سازهای کوبه ای و هم پیانو، به لحظاتی از بداهه نوازی راهنمایی می شوند که فضای قطعه را در هر اجرایی متفاوت می سازد. در اجرایی که می شموید، نوازنده پیانو، نمونه ای فراموش نشدنی از بداهه نوازی هدایت شده را ارایه می کند که جلوه ویژه ای به اجرا بخشیده است.

2- فرا ایکس شماره یک
(برای ویلنسل و ارکستر، اپوس 152 شماره 2)
ویلنسل: صنم قرچه داغی
در این اثر ویلنسل به عنوان تکنواز، در برابر ارکستر قرار می گیرد. این قطعه نیز دو تنطیممختلف برای ارکستر زهی غربی (اپوس شماره -ش 152) و ارکستر ایرانی (اپوس -ش 152) دارد اجرایی را که می شنوید، ارکستر ایرانی همراهی می کند. ویلنسل نقشی چونان پیانو در سمفونی هشتم (فرا ایکس)، (اپوس 147 1379ش/2000م) می یابد و پیکره های ایرانی و انتزاعی تماتیک و غیر تماتیک را به تناوب در برابر ارکستر قرار می دهد. فرا ایکس شماره ی یک نیز چون قطعه جشن و دیگر آثاری که به سبک فرا ایکس مشایخی تعلق دارند، داری ترکیب بندی چند فرهنگی است؛ هر چند که الهام ایرانی هر دو این آثار، از سرچشمه های گوناگونی گرفته شده است. در قطعه جشن، موسیقی بومی ایران موضوع اصلی تکنوازی پیانوست و در فرایکس شماره ی یک جنبه های آوازی است که بستر تک نوازی ویلنسل را می سازد. قطعه از نظر ساختاری، به دو منطقه گسترده، تقسیم می شود؛ یک منطقه دربرگیرنده تک نوازی های آوازی و یک منطقه گفتگوی غیر تماتیک میان ویلنسل و ارکستر. در لحظاتی از اثر این دو منطقه باهم پیوند می یابند و نویز (noise)به صورت بازتابی از عبارتهای ایرانی «تباهی» به وجود می آورد که مشخصه ی آن دسته از قطعات آهنگساز است که بر اساس اندیشه «فرا ایکس» برای ارکستر ایرانی نوشته شده اند.

3- سونات شماره 2
(برای پیانو و ارکستر ایرانی، اپوس 138)
پیانو: فریماه قوام صدری
«سونات» الهام بخش «فرم شناسی» آثار متعددی ار مشایخی بوده است. نمونه هایی از سونات عبارتند از: سونات های سولو مانند سونات های ویلن سلو، سونات های پیانو سولو، سونات هایی برای دو ساز مانند سوناتهای فلوت و پیانو و سوناتهایی برای سولو و ارکستر که قطعه حاضر از آن دسته است. طبیعی است که برخورد مشایخی با این فرم کاملاً شخصی و نتیجه آن بسیار متفاوت با سونات کلاسیک است. آنچه مشایخی از سوناتهای کلاسیک وام می گیرد در حقیقت ارایه افکار متفاوت در خدمت بسط اثر است و این بسطها در بعضی ا آثار او می تواند بسطهایی آتماتیک باشد. سونات حاضر نیز بر اساس چنین تفکری شکل گرفته است. سونات شماره ی دو برای پیانو و ارکستر به دوست آهنگساز و پیانیست مشایخی، امانوئل ملیک اصلانیان تقدیم شده و نخستین بار توسط گاگیک بابایان با همراهی ارکستر نو به رهبری مشایخی اجرا شده است. در ضبط حاضر فریماه قوام صدری اجرای پیانو را بر عهده دارد.

4- سکوت شماده 4
برای ارکستر، اپوس 154
سکوت همواره به عنوان یک عنصر موسیقایی در آثار مشایخی نقش مهمی داشته است. برای نمونه در اثر از او به نام دائمی برای 15 ساز زهی (اپوس 33- 1351ش/1972م) موسیقی با سیزده ثانیه سکوت آغاز می شود. از جمله آثاری که سکوت در آن ها از نظر ساختمانی نقش بسیار مهمتری بازی می کند، قطعاتی هستند که با همین عنوان آفریده شده اند:
سکوت شماره 1 برای ارکستر، (اپوس 12- 1347ش/1967م)، سکوت شماره 2 برای ارکستر، (اپوس 17- 1347ش / 1968م)، سکوت شماره 3، اپوس 43- 1352ش/1973م) و اثر حاضر سکوت شماره 4، (اپوس 154). در این گروه آثار، سکوت، در نقض قابی انعطاف پذیر، جریان موسیقی را در بر می گیرد. انعطاف پذیر از آن رو که سکوت های پیش بینی شده در ارتباط با اجرای آزاد نوازندگان در دفعات مختلف اجرا، کم و زیاد می شود. در اثر حاضر آنچه که با سکوت های پیشین تفاوت اساسی دارد، یکی کاربرد سازهای ایرانی و حضور القائات ایرانی در روابط تن ها و دیگر خوانش یا زمزمه ی پاره هایی از شعر حافظ «کجا دانند حال ما سکبالان ساحلها» و «جرس فریاد می دارد که بربندید محملها» توسط اعضای ارکستر است. در این اثر، صداها در مقایسه با سکوتهای 1 تا 3، بیشتر خلاصه و نقش سکوت، گسترده تر شده است. در اینحا سکوت، زمینه ای را برای آفرینش پیکره های رنگین صوتی بوجود می آورد. چون سکوت شماره 3 با استفاده از قانون «نسبت طلایی»، تقسیم بندیهای سکوت از یک ثانیه شروع می شود و تا 55 ثانیه ادامه می یابد و از میانه ی اثر، تقسیمات سکوت ها از 55 ثانیه به سوی یک ثانیه حرکت می کنند. زمزمه پاره ی شعر نیز با اختیار رهبر در بخشی از این فضا قرار می گیرد.

5- سونات 82
(برای پیانو و ارکستر، اپوس 128 شماره 3)
پیانو: فریماه قوام صدری
سونات 82 که نام خود را از سال نگارش آن گرفته است، در واقع، دگردیسی است از قطعه «سونات برای ویلن یا ویلنسل و پیانو و ارکستر سازهای ایرانی» (اپوس 128- ش 1 و 2 - 1367ش/1997م). در این اثر نیز پون بسیاری دیگر از اثار آهنگساز که با عنوان سونات تصنیف شده اند، با برداشتی بسیار شخصی از فرم سونات کلاسیک روبرو می شویم. برداشتی که به ویژه در موضوع گسترش «ایده های متضاد» از سونات کلاسیک الهام گرفته شده است.
در سونات 82، ساز پیانو نقش تکنواز را با بار تکنیکی بسیار گسترده تری در مقایسه با اپوس 128 ش 1 و2 بر عهده دارد. مناسبت دیگری از اپوس 128، جشن های دهمین سالگرد پایه گذاری گروه موسیقی تهران (1372-1382) بود.
از نظر سبک شناسی، این سونات را باید در گستره «موسیقی نسبی» مشایخی بررسی کرد. بنیان اصلی قطعه از سویی نویز در سازهای ایرانی و از سوی دیگر عبارت بندی های غیر تنال برای تکنوازی پیانوست. روشن است که رابطه ی این دو نیز خود تبدیل به پایه ای برای «بسط» در این اثر می شود.

عليرضا مشايخي (تهران، 1318)

نخستين آهنگسازي است که به گونه ي گسترده اي، پيام آور نوگرايي و مدرنيسم در موسيقي ايران است. آثار وي بيش از چهل سال است که در داخل و خارج از ايران اجرا مي شود. نخستين استادان او در ايران دکتر لطف الله مفخم پايان (موسيقي ايراني)، حسين ناصحي (آهنگسازي) و افليا کمباجيان (پيانو) بوه اند. استادان آهنگسازي مشايخي در سالهاي اقامت او در وين، هانس يلينک برجسته ترين نظريه پرداز مکتب وين (شاگرد شونبرگ و کارل شيسکه) بودند. آشنايي مشايخي با هانس يلينک سبب شد که او پژوهش هاي وسيعي در زمينه مسائل و گستره هاي گونه گون موسيقي معاصر داشته باشد. شناخت او از گستره هاي گونا گون موسيقي معاصر از سويي و علاقه ي عميق او به موسيقي ايراني از سوي ديگر، قوي ترين تاثيرات را در تکامل هنري او داشته اند. مشايخي، پس از به پايان رسانيدن دوره ي آهنگسازي در آکادمي موسيقي وين، براي ادامه تحصيل و پژوهش در زمينه موسيقي الکترونيک به اوترخت (هلند) رفت و در کلاسهاي گوتفريد ميشائيل کونيک که پايه گذار انستيتو زونوگولي هلند بود شرکت جست. اقامت او در هلند به فعاليتهاي گسترده ي آهنگسازي و پژوهشي انجاميد که پانرده سال ادامه يافت. در هلند بو د که مشايخي اساس موسيقي تلفيقي را (يکي از شيوه هاي نگرش او به موسيقي ايراني) پي ريزي کرد. در اين سبک، الکترونيک، کامپيوتر و موسيقي ايراني در خدمت يک زبان مشترک به هم مي آميزند. مشايخي باور دارد که آهنگسازان زمان ما بايد بتوانند سبک هاي گوناگون بيافرينند، و خود او، افزون بر آنکه در دو گرايش اصلي (موسيقي نوين بين المللي و موسيقي نو متأثر از موسيقي ايران) به نگارش موسيقي پرداخته؛ در هر دو گرايش شيوه هاي گوناگوني آفريده است.
در زمينه موسيقي الهام گرفته از موسيقي ايراني، آثار او را مي توان به دو دسته تقسيم کرد:
1- قطعاتي که با حفظ کوک سنتي و استفاده از ابزار الکترونيک آفريده شده اند؛ مانند «از شرق تا غرب»، اپوس 45 و «چهارگاه» شماره 1، اپوس 75.
2- قطعاتي که در مرزهاي گام تعديل شده تصنيف شده اند و از ابزار الکترونيک در آنها استفاده اي نشده است؛ سمفوني شماره پنج (ايراني)، اپوس 112 و مجموعه هاي پنج گانه پيانو.
مشايخي در زمينه ي موسيقي نوين جهاني نيز داراي دو سبک بنيادين است:

1. تمرکز گسترده، که در آن توجه به تمرکز بيان، موضوع اصلي آهنگسازي را تشکيل مي دهد؛ در اين شيوه، تمايل به ايجاز باعث مي شود که عناصر تشکيل دهنده ي موسيقي به صورت ترکيب هاي فشرده، روند موسيقي را به فرآيندي گسترده بکشانند. آثاري چون «چهار قطعه براي ارکستر زهي»، اپوس 8 (ارکستر مجلسي انگلستان به رهبري لوريس چنکاوريان)، «دائمي»، اپوس 33 (ارکستر مجلسي ناپل ايتاليا، به رهبري فرهاد مشکات) و «المنتارس»، اپوس 42 (ارکستر يو.سي.اف امريکا، به رهبري جان مايزل) در اين شيوه تصنيف شده اند.

2- موسيقي نسبي، که در آن عناصر و لايه هاي گوناگون آوايي به تناوب، اولويت را دربيان موسيقي بر عهده دارند. آثاري مانند «ما باغهاي نيشابور را هرگز نخواهيم ديد» و «سمفوني تهران»، از نخستين قطعاتي اند که به اين شيوه تصنيف شده اند. سمفوني شماره 6، اپوس 125، که از مهمترين آثار وي در اين سبک است، توسط ارکستر سمفونيک پلوديف (بلغارستان) به رهبري منوچهر صهبايي اجرا شده است.
سبک هاي گوناگون موسيقي ايراني و غير ايراني مشايخي را مي توان زير چتر گسترده تري گرد آورد که ريشه هايش را بايد در آثار دهه ي شصت وي، در قطعاتي چون «از شرق تا غرب» جسنجو کرد. در اين آثار، آهنگساز در حقيقت به دنبال منطق برتري است که بتواند به کمک آن فرهنگ هاي گوناگون را در يک وحدت، در هم آميزد. اين گونه «ناهمگوني ها» به عناصر تشکيل دهنده ي نوعي يگانگي تبديل مي شود. وي به گونه اي نمادين به جاي ايکس (X) که مجهول تک فرهنگي است، در پي ايکس هايي است که فرهنگ هاي گوناگون را در مقابل هم قرار داده اند. او اين منطق برتر را را فرا- ايکس (meta-X) مي نامد. نتيجه ي اين گونه انديشه، موسيقي چند فرهنگي به معناي دقيق آن است که نه تنها فرهنگ ها بلکه شيوه هاي فني و سبک شناسي گوناگوني چون تنال و آتنال، تماتيک و آتماتيک و ... نه به صورت کولاژ، بلکه چون اجزاي يک وحدت به کار گرفته مي شود. آثاري چون «سمپوزيوم»، اپوس 146، «جشن»، اپوس 133 و «سمفوني هشتم»، اپوس 147؛ ترجمان اين سبک جديد اند.

فريماه قوام صدري (تهران، 1329)

از کودکي فراگيري پيانو را آغاز کرد. پس از ورود به هنرستان عالي موسيقي تهران، دانشنامه ي کارشناسي خود را با درجه عالي در کلاس افليا کمباجيان دريافت نمود. در سال 1352 با دريافت بورس آموزشي وارد مدرسه عالي موسيقي پاريس (اکول نرمال دو موزيک دو پاري) شد و در رشته هاي تخصصي آموزش پيانو و موسيقي مجلسي از آنجا فارغ التحصيل شد. پس از بازگشت به ايران در سال 1356 همزمان با آموزش پيانو در مدرسه ي عالي موسيقي تهران (کنسرواتور تهران) به عضويت گروه داوران کنسرواتور تهران نيز در آمد و فعاليتهاي اجرايي خود را به عنوان تکنواز و همنواز در رايو تلويزيون ملي ايران، دانشگاه تهران، انجمن فيلارمونيک تهران و کنسرواتور تهران آغاز کرد. وي در دوره هاي تخصصي گوناگوني چون دوره ي ويژه ي موسيقي مجلسي در آکادمي موسيقي کيجانا در سيه نا (ايتاليا)، موسقي مجلسي در دانشگاه تمپل فيلادلفيا (ايالات متحده) و تکنوازي پيانو در دانشگاه مک گيل (کانادا) شرکت داشته است و سالهاست که به عنوان تکنواز و همنواز در کشورهاي ايران، فرانسه، اتريش، ايتاليا و امريکا به اجراي برنامه مي پردازد و پس از پايه گذاري گروه موسيقي تهران در سال 1372 به همراه عليرضا مشايخي، تا به امروز به عنوان مدير هنري، تکنواز و همنواز ارکستر موسيقي نو مشغول فعاليت است و کنسرتها و برنامه هاي پژوهشي و آموزشي گوناگوني را برگزار کرده است. وي از آغاز همکاري خود با مشايخي، ويرايش بسياري از آثار پيانويي وي را بر عهده داشته است. از او مي توان به عنوان کارشناس آثار پيانويي مشايخي نام برد. «همراهي و توان فني فريماه قوام صدري چه در مقام نوازنده و چه آموزگار تا به امروز مهمترين و تاثير گذارترين پشتوانه گروه موسيقي تهران بوده و هست» . بخش بزرگي از آثار پيانوي مشايخي نيز همراه يا بدون ارکستر، توسط وي اجرا و ضبط شده است. قوام صدري در پاييز 1372، آثار مشايخي را به کنسرواتور ملي کشان فرانسه معرفي کرد. فريماه قوام صدري از پرکارترين نوازندگان ايران در زمينه اجرا و ضبط موسيقي معاصر ايران است و تا به امروز، هنرآموزان و دانشجويان بسياري تربيت کرده است.

صنم قرچه داغی
(تهران - 1357)
پس از به پایان رساندن دوره ی هنرستان موسیقی تهران در سال 1377 به فرانسه رفت و با درجه عالی و دریافت نشان طلا از کنسرواتوار ملی کوشان فارغ التحصیل شد. سپس برای ادامه تحصیل وارد اکول نرمال پاریس گشت و نائل به کسب دیپلم عالی نوازندگی و تدریس شد. او در کنار نوازندگی، زیر نظر علیرضا مشایخی به آموختن آهنگسازی نیز پرداخت و از اعضای قدیمی گروه موسیقی تهران است. قرچه داغی در نخستین آلبوم ارکستر موسیقی نو به عنوان تکنواز حضور داشته است و همچنین در پاریس حضور فعالی در برنامه های موسیقی مجلسی دارد.